Door onze cursisten

Wat is er zo leuk aan een cursus “Italiaans voor starters”, 18-02-2017:

De cursus beslaat 20 lessen van anderhalf uur en momenteel zijn we ruim over de helft. Dan heb je intussen wel een beeld.

We hebben te maken met een enthousiaste Italiaanse docente die je met gevoel voor humor in betrekkelijk korte tijd inwijdt in de Italiaanse taal. Dit betekent dat je als leerling na enkele lessen al iets kunt zeggen, schrijven en begrijpen in het Italiaans. Dit is een verrassende ervaring. Natuurlijk gaat dat niet vanzelf. Je hebt van de lessen het meeste profijt als je thuis huiswerk maakt en regelmatig nieuwe woorden en de werkwoordvervoegingen oefent.

Wat ook zo leuk is: de enthousiaste groep medestudenten die allemaal, vaak jarenlang, liefde voor het land Italië en de cultuur voelen. Zij zijn gemotiveerd zich de taal eigen te maken en dat werkt aanstekelijk.

Het Van Haestrechtcollege in Kaatsheuvel is de plek bij uitstek om elke week weer met plezier naar de les te komen. Halverwege de les is er gelegenheid voor een korte pauze en een drankje in de aula. Heel gezellig om elkaar daar een beetje beter te leren kennen en wat meer te vernemen van de verschillende vakantie-ervaringen in Italië.

Het taalonderwijs verschilt van het klassieke onderricht uit mijn jeugd. Je komt direct al met een beperkt aantal woordjes en zinnetjes tot eenvoudige Italiaanse dialogen. La signora Enza Boscarino zet steeds bij onze pogingen de puntjes op de i, zowel wat betreft uitspraak, grammatica als idioom. Uiteraard beheerst zij de Nederlandse taal perfect. Zelf is ze afkomstig uit Sicilië en dat is natuurlijk het mooiste deel van Italië!

Toen ik in oktober 2016 aan de cursus begon, wist ik niet dat het leren van een nieuwe taal me zoveel plezier zou geven. Intussen ben ik erg enthousiast, dus ik overweeg serieus in het nieuwe seizoen door te gaan met de vervolgcursus.

 

Een kijkje in de keuken, 12 april 2016:

Met veel genoegen kijken wij terug naar dinsdag 12 april, toen we hebben gekookt onder leiding van de chef en zijn keukenbrigade in Restaurant Sfeerlijk.

Een jaar of twee geleden hadden wij in restaurant Sfeerlijk te Sprang-Capelle via de VU de cursus “Kijkje in de keuken van restaurant Sfeerlijk” met  veel plezier gevolgd. Ook buiten de cursus ervaren wij Sfeerlijk steeds als een feest, want chef Michael Somers en zijn echtgenote Enid Kroot doen er werkelijk alles aan om het hun gasten heel erg naar hun zin te maken. Geen wonder dan ook dat de cursus deed smaken naar meer (in beide betekenissen van het woord).

Om die reden hadden wij ons dan ook voorgenomen bij een volgende gelegenheid wederom van de partij te zijn. Helaas lukte dat een aantal keren niet vanwege omstandigheden.

Toen enige maanden geleden de nieuwe VU-folder weer bij ons in de bus viel constateerden we dan ook met veel genoegen dat de cursus nog steeds bestond, dus we wisten niet hoe snel we ons moesten aanmelden om niet achter het net te vissen, want vol is vol. Logisch ook, want de afmetingen van de keuken zijn beperkt en je moet elkaar bij het koken niet voor de voeten lopen, want dat kijkje in de keuken kun je natuurlijk ook wat uitbreiden door zelf de handen uit de mouwen steken, wat nagenoeg alle cursisten dan ook doen. Maar, zoals Enid steeds vertelt aan het begin van de cursus, niets moet alles mag: je mag alleen kijken, maar je mag ook meedoen.

Op 12 april togen wij dan ook blij van zin wederom richting Sfeerlijk. We bleken dit keer met z’n negenen te zijn. En iedereen wilde uiteraard weer meekoken. Dus dat kwam goed uit: 3 van ons zorgden voor het voorgerecht, 3 voor het hoofdgerecht en 3 voor het nagerecht. Het voorgerecht deze keer was een salade met rivierkreeftstaartjes met piperade, radijs, rettich, groene asperge en zeekraal op vichysoisse. Het hoofdgerecht eendenborst met rode port-saus, waarbij roerbakken groenten, verse frites en een rode bieten-mousseline. We sloten af met een lemon curd pie.

Zoals steeds legde de chef eerst wat algemene zaken uit, zoals hoe je om moet gaan met de messen (niet ermee zwaaien, niet ermee lopen) en hoe je deze hoort vast te houden bij het snijden. En daarna gingen de 3 groepen aan het werk. In feite deden wij het werk en gaven de chef, diens echtgenote en de sous-chef de aanwijzingen. Alleen als het wat te ingewikkeld werd of als er iets moest gebeuren wat ervaring vergde hanteerden ze zelf het fornuis of de lepel.

Net zoals vorige keer kregen wij veel respect voor het werk in de keuken van een restaurant. Nu waren we nog met zijn negenen en niettemin waren we zo ongeveer 2 uur bezig om voor onszelf het diner klaar te maken. Stel je voor dat het volle bak was … hoeveel tijd had het ons dan wel niet gekost? En bovendien: nu aten we met elkaar allemaal hetzelfde, maar stel je voor dat ieder wat anders bestelt … En ook dan ook moet je ervoor zorgen dat dat allemaal tegelijk klaar is voor alle mensen die aan dezelfde tafel zitten.

Een wijnarrangement maakte het feest compleet: bij ieder gerecht de bijpassende wijn (voor wie dat wilde en niet meer achter het stuur hoefde).

Kortom, we hebben weer genoten! En ijs en weder dienende zijn wij in elk geval volgende keer weer van de partij!

Jack & Lia, Waalwijk


De VU-Krant: lees online onze vu-krant door op onderstaande knop te klikken.